Biecht eener schuldige

205

Ridikuul, als je ’r de statistiek van releveert — die iedere vrouw kent, geen vrouw interesseert, allerminst ’n moderne, in de laatste plaats ’n denkende — ridikuul dat je ’t jezelf als ’n verdienste toerekent ’n paar dagen dienstbode te zijn geweest — werk waarvoor je jezelf te hoog achtte — dat je met de gesoigneerde handen van ’n gemakzuchtige maintenée, wier heer op welverzorgde nagels gesteld is, controleerde.

„Nee toe, mevrouw, ik kan ’t niet zién — toe doe ’t niet,” zei Corrie zich oprichtend, terwijl ’k ’t instrument ’r nachtkastje in den toilet-emmer ledigde: „da’s toch geen werk voor ü” ...

Of ’n andermaal, als ’k ’r in bed met ’r stoelgang geholpen had, sprak ze meelijdend: „ ... Wat vin ’k dat naar! Wat zal ’k God danken, as u voor mijn niemeer hoeft te sloven” ...

Stond ’k na zulk ’n bezigheid in de bij-keuken den modder der heere-overschoenen te sponzen, boende ’k de pannen, sleep ’k de messen — dan leefde ’t meelijden van ’t meisje boven, als ’n verwijt in me na. Had ïk ooit iets voor haar gevoeld, als ze mijn pot-de-chambre reinigde? Iets, als ze mijn bottines schuierde? Iets, als ze ’t huis op orde bracht, terwijl ik onder de dekens luierde? Iets, bij ’r plassen, schuren, trappen loopen ?

’k Had ’t als ’n eenvoudigen dienst aanvaard, aanmerkingen makend — meesteres — werkster.

Nu, zelf meid — met ’t begrip, dat me niets van dien inboedel, die ’k verlaten ging, toebehoorde, dat ’k morgen, overmorgen, onverschillig wanneer, als huishoudster, gezelschapsjuffrouw, in onder-geschikte ver