Biecht eener schuldige

Zondag.

Bezoek van Corrie’s vader en moeder gehad. Influenza voorgelogen. Geen seconde heb ’k ze, niettegenstaande nijdige oogen, met de dochter alleen gelaten, bang dat ’t schaap zich door ’r gesnik en gehuil zou verraden.

Jansen, die per se de zaak van de vroedvrouw onderzoeken wou, heb ’k overtuigd — gesteld dat ’t lükte — dat-ie in dit geval meer dan één slachtoffer zou maken.

Hij bleef ’t ’n misdaad — óók van de meid vinden.

Ik niet.

Ook niet van ’n moeder, die ’r pas-geboren kind, in angst doodt, meende ik.

Zulk ’n wanhoopsdaad moest in de laatste plaats door mannen geoordeeld worden, hield ’k staande.

’t Werd tusschen ons ’n warm-loopend debatje — maar z’n idee gaf-ie op.

Hoe schijnen de dagen vreugdevol, kalm te vervloeien.

’k Leef in ’n bizarre, on-dichterlijke droom, voel me als ’n herstellende zieke.

Soms beluister 'k m’n adem, als ’k in de stilte der keuken ’t withouten tafelblad bekijk.

Dan glimlach ’k, stijgt ’t bloed in blij-makende golving naar m’n hoofd, fantaseer ’k dat iets ongekends is gekomen.

Van ’s morgens tot ’s avonds werk ’k, sjouw ’k, ploeter ’k, trap op, trap af, onvermoeibaar, neuriënd,