Biecht eener schuldige

200

„Nee.”

„Heb je alles vanmorgen alleen gedaan?”

„Ja.”

„Hoe is ’t met die — meid?”

„Goed.”

„Kan ze na ’t gasthuis?*

„Dat moet je Jansen vragen. En als die jè. zegt, verzoek ik je als den laatsten dienst, dien ’k je vóór de scheiding vragen zal — ’r hiér te laten bijkomen — om 'r ouwers te sparen...”

„ ... Voor de scheiding?” viel-ie me in de rede: „ben jij van plan, woorden in drift gesproken — ’k had ’m half om! — op de ouwe tragische manier uit te leggen ? Vannacht bén ’k onredelijk geweest — had ’k ’n whiskey te veel — ik, ’n whiskey-baby — jij ’n andere baby! — ’t Was om je ’n ongeluk te schrikken — dat gescharrel achter in den tuin — en ’t hééle trappenhuis verlicht. In bed had ’k ’r dadelijk spijt van, vond ’k je — waarachtig ! — ’n dapper wijf, om je ’r zoo door heen te slaan. Jij wou geen antwoord geven...”

„Geef je geen moeite — ’k hóti me aan je verzoek.” „Jawel!”

„Ik ga pósitief — liefst zonder verdere herrie.”

„Dat zul je wel laten,” sprak-ie tam, over me aan de keukentafel zittend: „je kan toch niet meer concessies van me verlangen, nóg meer concessies, om ’r geen historie van te maken?”

„Je mag lang of kort redeneeren — we blijven ’r samen bij.”

„Enkel om die kwestie van vannacht!”

„Dat weet je beter.”

,,’k Vraag je excuus voor m’n stomme lompheid.”