Biecht eener schuldige

197

„Ben jij ’t — wat doe je — wat voer je uit? — Bij vieren, en ’n huisdeur die anstaat!”...

„Dat zal ’k je binnen zeggen,” zei ’k, de mulle aarde met ’t zenuw-gestamp van m’n voeten in-stuwend.

’k Had moeite ’r uit te komen, zoo dikwijls als-ie me verwoed in de rede viel — de stuitende opwinding van ’n man in aangeschoten nacht-stemming, tegenover ’n vrouw zonder verweer, op van uitputting.

„Schreeuw zoo niet,” zei ’k: „je maakt ’r wakker” ...

„Laat ze na de weerlicht loopen — en jij ’r bij!”, brulde-ie —: „direct morgen na’tgasthuis, direct, direct!”

„Dat moet je met Jansen, die ’r geholpen heeft, uitmaken,” antwoordde ’k opstaand, om de kamerdeur te sluiten.

„Heb jij Jansen laten komen — weet Jè.nsen ’r van — zonder mijn toestemming?”

„Als je denkt,” praatte ’k onvast: „dat ’k ’r nóu nog over redeneer — bij half vijf — dan vergis je je. Goeien nacht” ...

„Jij zorgt!”, dreigde hij door z’n drift heen, en z’n kwaadaardige stem dreunde in m’n leeg hoofd: „jij zorgt dat ’t morgen opgegraven wordt, verstaan? Mot de tuinman, als-ie an ’t werk is, na de politie loopen, zottin? En die meid, die verdomde meid, verkast na ’t gasthuis! ’t Is uit met je verdraaide kunsten — jij had ’n slampamper motten trouwen, geen man-die-’n-naam-te-verliezen-heeft! De zwijnderij in me huis! ’t Eene gedonderjaag na ’t andere! Laat je dan van me scheiden — ik hou je toch niet vast! — ik soebat je toch niet te blijven! — ik ben toch niet zoo karakterloos samenleving te weigeren en te parasiteeren!...