Biecht eener schuldige

ig6

te blijven, ’t Was beter de eerste uren ’n oogje in ’t zeil te houen, praatte-ie nog in de vestibule — de meid was buitengewoon, vooral moreel afgemat.

Om ’t half uur wipte ’k op m’n kousen naar de derde verdieping, om den ijszak te vullen.

De tijd vloog.

’k Schrikte, toen ’k de gangklok drie hoorde slaan — drie — en hij nog niet thuis, ’t Was niet de eerste maal — nou viel ’t me in de stilte als ’n verwondering op.

Nog eens de trap betastend, hoorde *k in den deurkier hoe ’r adem rustig bewoog. Ga je bed opzoeken, zei ’k tot mezelf, aan den bakker denkend, die om acht uur schelde. Op ’t punt terug te gaan, zag 'k iets wits in ’n hoek van ’t portaal.

Dat — ’k dürf ’r geen beschrijving van geven — dat wat Jansen uit de kamer verwijderd had — alles.

Hoe moest je daar mee an ? Je kon ’t ’r niet laten — niet voor de meid — niet voor jezelf — niet voor je min, die elk oogenblik thuis kon komen.

Duizelig van vermoeidheid, niet in staat rustig te overwegen, kreeg ’k den inval ’t beangstigend pakje in den tuin te begraven. Bij dag ging ’t niet...

Uit de badkamer nam ’k ’n versleten handdoek, en met rillende tintel-vingers wikkelde ’k ’t monsterachtige daar in.

’k Weet niet hoe ’k ’r mee beneden, niet hoe ’k ’r mee in den tuin ben gekomen — niet wat me de kracht gaf naast de schutting ’n kuiltje te diepen.

’k Herinner me alleen — door hèm wakker te zijn gerukt.

Ineens, dol-angstig, opgeschrikt door ’t verlichte huis, de schaduw in den tuin, greep-ie m’n pols — of-ie ’t 'n heuschen dief zou gedaan hebben ? — vroeg opgewonden: