Biecht eener schuldige

195

’n Vol uur was ’k getuige, hield ’k me kordaat, terwijl ’t angstzweet me uitbrak.

Nooit had ’k zoo iets gezien — dit kon ’t ergste niet zijn — ’n abortus, zooals Jansen ’t noemde, van ’n maand of vijf, zes. Kinderspel bij ’n kraam met complicaties, zei-ie prettig van rust.

Nog wordt ’t me wee om ’t hart, als    ’k    ’r    aan

terugdenk, als ’k dat meisjes-lichaam — wat is ’n vrouw van negentien ? — dat    uitgeput lichaam,    in    bloed

badend — ’n niet te stuiten bloed, voor me zie.

Waarom heb ’k ’r nooit over gelezen?

Waarom doen ze geheimzinnig?

Zou de lichtzinnige stakker — ’t „lichtzinnig” strompelt me uit de pen! —    bij ’t rumoer, ’t gefeest    van

’n kermis brooddronken    geworden — zou    ze    ’t    met

dien soldaat zoover hebben laten komen, als ze in plaats énkel catechismus, énkel gepraat-over-zonde — ook ’n kraam van dichtbij had gezien?

Waarom worden in ’n kraamvrouwen-inrichting wel studenten — geen meisjes, jonge vrouwen toegelaten?

Zou dié soort les — ’t niét verstoppen van gebeurtenissen in    de    natuur — geen weldadiger    wenk dan

gefluister, dat fantastische voorstellingen wekt, zijn — weldadiger dan bedreigingen in ’n biechtstoel, bedreigingen van öngehuwde mannen aan óngehuwde vrouwen ?

Zouen ze door ’t zien van ’n smartelijk-barende vrouw niet reiner worden — de vrouwen — de mannen?

Ik bén er reiner door geworden.

Om elf uur was Jansen zoo leuk-flink, ijs, verbandmiddelen    en    ’n    exitans aan te reiken, ’k    Zat op 'n

eiland —    als    ’n    gentleman sprong-ie in de    bres.

’k Had    in    de    keuken sterke koffie gezet,    om wakker