Biecht eener schuldige

194

„Daar ben ’k,” zei-ie: ,,’k dacht waarachtig dat ’r met ü weer iets gaande was.”

Me in m’n woorden verslikkend, lei ’k ’m den toestand, in de vestibule uit.

Hij, bijna indifferent, man die door niets van zieke menschen geschokt wordt — dezelfde koelheid, waarmee Joosten de sectie-tafel bestudeert — klopte me geruststellend op den schouder: ,,’t Zal wel losloopen, mevrouwtje, maak u maar niet nerveus.”

Met aanstekende kalmte, schoof-ie ’n stoel naast Corrie’s bed, en z’n zekere stem scheen de doodsbleeke meid ’n oogenblik te ontspannen.

„Zoo jonge dochter, wat is 'r met jou an ’t handje? Domme streken uitgehaald? Je vingers gebrand? Weet je niet dat ’r straf op staat, ’n kind weg te maken? Wiè heeft jou an dat middeltje geholpen? Daar moet ’n stokje voor gestoken worden! ’t Is schande...” „Zou u ’r' niet liever eerst hèlpen?”, viel ’k ’m vreesachtig in de rede, ongerust over ’t meisje, dat ’r ooge-wit vertrok, alsof ze bezweek.

„Daar heeft u gelijk in,” zei-ie vrindelijker; ,,’t kropt me telkens tot hier, als ’k voor zulke gevallen geroepen word. De schoften, die ’n gezond lichaam vergiftigen! — Nee, blijf ü ’r niet bij. Daar kan ü niet tegen.”

„Wel zeker, dokter!”

„Nee — nee,” weigerde-ie — me de kamer uit knipoogend.

Toch had ’k geen twee stappen de trap af gedaan, of hij riep me terug.

„Ze ligt buiten westen — help ’n handje om ’r uit te kleeden — ’t schijnt erger dan ’k dacht.”