Biecht eener schuldige

193

’r gebeurd was — as ze d’r in bleef. Aan de pastoor zou ze biechte — die hield z’n mond — niet an ’r moeder — niet an ’r moeder...

„Hoe heb je ’t künnen doen — hoe heb je ’t over je kunnen krijgen,” zei ’k zoo in de war, dat ’k niet wist wat ’t eerst te beginnen.

’k Leek over elk van m’n bewegingen te struikelen, begon aller-onhandigst met ’n glas water, en toen ze dat met ’n gierenden schreeuw uit m’n hand stiet, raakte ’k zoo overstuur, dat ’k m’n slapen moest betten, om niet van m’n stokje te raken. Als niet toevallig de loopjongen met de fijne wasch, die anders ’n standje voor z’n laat komen krijgt, had aangebeld, zou ’k de meid door m’n reddeloosheid hebben laten doodbloeden.

„Hol jij zoo gauw als je kan!”, schreeuwde ’k, ’m ’t pakje uit z’n hand trekkend: „hól naar dokter Jansen, aan ’t eind van de laan! Zeg dat-ie dadelijk, dadelijk hier moet komen — dadelijk, dadelijk! — ’t dienstmeisje is zoo gevallen, zoo vreeselijk! Hollen! Hollen!” In m’n verbouwereerdheid zei ’k ’t eerste ’t beste, den sufifenden jongen ’n gulden in z’n hand stoppend. Die maakte ’m wakker. Alsof ’r brand was schoot-ie de laan in.

De trappen behijgend, klom ’k opnieuw naar boven — zulke dolle dingen met ’t schepsel in barensnood uithalend, dat Jansen toen ’k 'm vertelde hoe ’k me gehouen had, z’n ernstig gezicht kwijt raakte. — Of ze niet ’ns wou drinken! — Of ze eau-de-cologne wou? — Hoffmandruppels ? — Of melk tegen de vergiftiging — ’n warme kruik ?...

’r Scheen 'n eeuwigheid voorbij te gaan, voor ’k ’t dokterskoetsje op ’t grint hoorde.

Biecht ©ener Schuldige.    13