Biecht eener schuldige

Z o n d a g.

Welk ’n angstige veertien dagen!

Hoe door en door vuil is ’t leven.

Drie avonden na ’t tafelgesprek — was de verschrikking *r.

Alleen thuis — alleen, ’k klaag ’r niet over — schelde ’k Cor, die 'k zoo weinig mogelijk trappen liet loopen, om wat bij me te komen zitten.

Drie, viermaal, moest ’k ’t herhalen. Geen antwoord, ’n Paar maal riep ’k in ’t trappenhuis — geen antwoord. Ongerust liep ’k naar de keuken, waar ’t licht volop brandde. Ze was ’r niet.

Toen, met ’n onuitsprekelijke beklemming, ging ’k naar ’r kamertje.

Daar, den mond in ’t kussen, om 'r kermend gebrul te temperen, lei ze te bed — ’n inbrandende kaars op de nachttafel.

„Wat is ’r? —• wat scheelt je?”, vroeg ik.

De vuisten in smartelijke kramping ballend, klappertandend, ’t zweet in gutsende striemen langs ’r gemar-telden mond, kwam ’t ’r in pijn-scheuren uit.

Ze was naar die vrouw geweest, ’t dier dat meisjes hielp.

Ze had, om zeker te zijn, ’t heele doosje geslikt, voelde zich alsof ze stierf.

Of 'k niks an ’r moeder wou zeggen — van wat