Biecht eener schuldige

igi

luiermand — maar zoo gauw mogelijk de deur uit!” De ernst tusschen ons tweeën was ’r weer.

„Dus nee?”, vroeg ’k stroef.

,,’k Denk ’r niet over.”

„En ’r vader, ’r moeder — ’t schepsel zelf?”

„Die moeten ’t met mekaar klaar spelen. Daar moet men jóti voor wezen, om zulke speciale invallen te hebben. Dat moet ’r bij komen! ’n Man die zich bij de zenuw-grillen van z’n vrouw neerlegt — ’r maanden als ’n heilige behandelt — Sinte Gre! — en die, pour couronnement van ’n kuischheids-gebouw, ’t kind van ’n dienstmeid adopteert! Merci. Jouw hart loopt voor iedereen, behalve voor je eigen man over.”

Brusk wierp-ie z’n servet-prop op tafel.

„Je ben ’n toonbeeld van gevoeligheid,” antwoordde ’k. „En jij een van überbrettl-gevoel,” zei-ie kranig van lompheid: ,,’k zal mede vrijheid nemen ’t ’r zelf te zeggen.” Met bedrukte-ie den electrischen schelknop.

„Dat zul je laten!” viel ’k driftig uit: „Je heb je eerewoord gegeven — als ’r iets gezegd moet worden, zal ik ’t doen, als ’k ’t noodig acht.”

„Ik zal...”, sprak-ie harder.

Cor klopte.

„Je zal niets,” zei ’k beslist: „tu m’as passé ta parole d’honneur — tu vas te taire immédiatement”...

„Heeft u gescheld?” vroeg Cor, nauwelijks opkijkend, ’r Heel gezichtje was smal van zorg en misère.

„Afruimen, ” verzocht ’k met de kalmte van ’n mevrouw, die met ’r man ’n lichte woordenwisseling heeft gehad.

In ’n stilte, die we alle drie begrepen, klonk ’t zacht rumoer van tezaam geschoven vaatwerk.