Biecht eener schuldige

igo

„Tant mieux. ”

„Geef me je woord — dat ’t onder ons blijft.” „Zeg ’t maar zonder zoo’n gewéldigen aanloop,” praattie-ie luchtig.

„Eerst je woord!”

„Ma parole d’honneur,” spottie-ie.

„Vergeet niet,” herhaalde ’k zoo dringend, dat-ie me verdacht begon aan te kijken: „Dat ’t ’n geheim is, ’n geheim moet blijven.”

„Goed, m’n woord,” zei-ie, ’n weinig gespannen. In geen tijden had ’k ’m op dien toon toegesproken. „Corrie is in omstandigheden.”

„Corrie?”, vroeg-ie paf.

„Denk aan je eerewoord. Ze heeft ’t me onder destipste geheimhouding verteld. Maar nou — komt ’t ergste...” „... ’t Ergste? Wat ergste?”

„De jongen heeft ’r in den steek gelaten — ze is krankzinnig van angst dat ’r moeder, die aan ’n hartkwaal lijdt, ’r achter komt — ’r vader zou ’r ’t huis uit smijten. Als wij ’r de hand boven ’t hoofd hielden?” „Wat bedoel je?”

„Dat ze in ’r kamertje boven...”

Voor prettig antwoord kreeg-ie ’n lachstuip, dat-ie ’r paars van werd.

„Wat lach je?”, vroeg ’k onpleizierig: „als je zoo’n mensch bij kan staan — ’r ophouen! Ik zou ’r zelfs geen bezwaar tegen hebben ’r kindje vóorloopig te adop-teeren — over zoo iets hebben we vróéger toch wel ’ns gesproken...”

„Toe, hou op!”, zei-ie moeilijk pratend, telkens met ’n lachbrok in z’n keel: „als ’t waarachtig waar is, betaal je ’r drie maanden voluit, met ’n extra in de