Biecht eener schuldige

i88

„Dat ken niet — hij leit niet meer hier...”

„Is-ie soldaat?”

„Ja — van de veld-artillerie — nou legge ze in ’t kamp. ” „Wanneer komt-ie terug?”

„Dat weet ’k niet,” snikte ze, geen uitkomst wetend. „Cor, ’t moet gebeuren,” zei ’k: „je moeder móét 'r van hooren — als ik ’r zeg dat je bij ons niet weg hoeft, dat wij je niet in den steek zullen laten, dat we je graag terugnemen, als de historie achter den rug is, dan zal ze ’t hoogste woord niet voeren.”

Ineengekrompen zat ze, ’n beeld van sidderende wanhoop.

„As ze van doleerend hoort,” zon ze huiverend: „èn van ’n jongen die ’t ’r op toe leit ’t af te make — die as koloniaal gaat teekene — dan slaat ze zoo neer — ze heit ’t al lang an ’r hart — al lang.”

„Dan je vader,” raadde ’k.

„Nee,” zei ze vreemd-hardnekkig.

„Iets moet ’r op gevonden worden, meid.”

,,’k Zk ’r wat op vinden — as u uw mond maar houdt.” „Je ben toch geen dwaze dingen voornemens?”, vroeg ’k ongerust.

„D’r mot ’n vrouw weze,” praatte ze zacht: „die ’r ’n middel voor heit — pille of ’n drankie — om ’t weg te make — as ’t niet te ver is”...

„Schaam je,” verweet ’k, zelf bij ’t ingewikkeld geval au bout de mon latin.

Zij, weer op ’t zeil terug-gehurkt, reflex van ’n meid, die bij ’r ergste bewogenheden ’t werk niet durft non-chaleeren, wreef ’r zonder bewustzijn op los. Alles aan ’r voorkomen, ’r troostelooze houding, ’r behuild gezicht, ’r moedelooze oogen, gaven me zoo’n vlijmenden kijk op