Biecht eener schuldige

i79

’t Eerst herkende ’k de lampekap in de slaapkamer. Toen ’t aannevelend gezicht van den dokter, die m’n pols in z’n hand hield.

„Voel je je wat beter?”, zei Eduard zich over me buigend.

„Wat is ’r?”, vroeg ’k met ’n gevoel van eindelooze verzadiging, alsof me iets héél-goeds was geschied, iets van nawerkende verrukking.

„Niets, niets,” praatte Jansen gemoedelijk: „u heeft ’n flauwte gehad — de avondlucht in ’t rijtuig heeft u bevangen.”

Van de oogen van den dokter keek ’k naar die van Eduard.

Iets van ’t woest sterren-gedein leefde na — en de twee mannen bij m’n bed vergetend, begon ’k redeloos, hartstochtelijk te snikken.

„Laat ’r huilen,” zei Jansen nog: ,,’t zal ’r goed doen”...