Biecht eener schuldige

176

wel — m’n geboemel van den laatsten tijd na je allerliefste verklaring — m’n loopen naar...”

„...Andere vrouwen,” vulde ik aan.

„Juist,” knikte-ie: „als je weer goed op me wordt — als je door den zuren appel van je éigen man heen-bijt — ben ’k bang, dat je m’n escapades niet zal vergeven” ...

„Aan diè denk ’k niet” ...

„Denk je daar niét aan?”

„Nee,” zei ’k gedrukt: „waarom zou ’k je nóu kwalijk nemen — nóü, als getrouwde vrouw, die ’t uitlokte — wat niet in m’n gedachten bestond je kwalijk te nemen, toen je van je vroeger leven vertelde — in den engagementstijd?”

„Meen je dat waarachtig?”, vroeg-ie met ’n toon van gebluftheid.

„Volkomen. ”

„Dus, als je morgen, overmorgen, over ’n jaar — ’t doet ’r niet toe wanneer — je saut périlleux van vandaag — al trek je je hand terug: ’k zeg ’t zoo als ’k ’t meen — je saut périlleux net zoo smakelijk uitlacht, als ik ’t doe — dan kik je niet over m’n uitstapjes, m’n huwelijken-van-één-nacht, m’n bezoeken aan...”

„Als — èls ’k óóit over die saut périlleux heen-raak, telt dctt niet mee — niét mee.”

„Och kom!”...

„Als meisje heb ’k je genomen — waarom zou ’k als getrouwde vrouw méér bezwaren hebben ? Met hoeveel vrouwen had je niet voor ’t engagement geleefd? Denk eens na — wat is ’t verschil?”

„Feitelijk geen,” zei-ie, achteruit leunend.