Biecht eener schuldige

Donderdag.

Gister na ’t eten — ’n verrassing.

Zoo toen we klaar waren, kwam ’n victoria op gummibanden voor.

„Ga je op reis?”, vroeg ’k — aan tafel had-ie ’r geen woord over gerept.

„Nee,” zei-ie onbegrijpelijk vrindelijk: „je zag ’r vanmorgen zoo wit en beroerd uit, dat ’k den inval kreeg — als je ’r niks tegen heb — om ’n uurtje met je te toeren. Heeft de huishoudster ’r wat op te zeggen?”

„Dank je,” weigerde ’k.

„Laat me asjeblieft geen gek figuur slaan,” zei-ie beslist: ,,’k heb de meid, vlak voor 't diner gewaarschuwd dat we gaan rijden — ze heeft, om je ’n surprise te bezorgen, je goed klaar gelegd — den koetsier heb ’k speciaal gummi-banden voor jóu gevraagd. Moet ’k in me zielig eentje?”

,,’k Ga liever niet,” praatte ’k zwak — benepen door ’t komediespel en z’n onaangename hartelijkheid.

Zonder van m’n tegenstribbelen nota te nemen, schelde-ie Cor, die m’n mantel en boa binnenbracht, me glimlacherig hielp.

„Wil je ’n deken om je voeten?”, bleef-ie voort-hartelijken.

„Nee,” zei ’k willoos.

We reden, ’n Avond om te adoreeren — geur van