Biecht eener schuldige

i65

van praten en sussen, z’n doen alsof-ie ’n lastig kind gelijk gaf, z’n meegaandheid zouden ieder woest hebben gemaakt — stel ’k me voor.

,,’k Geef je de verzekering,” zei ’k ongewoonheftig: „dat ’k precies weet, woord voor woord, wat ’k je vannacht heb gezegd — ’k hóti me ’r aan.”

„Uitstekend,” suste-ie, toch moeite doend zich te bedwingen: „zooals je wil. Ik zal je met geen vinger anraken”...

„Daar zal ’k je dankbaar voor zijn.”

„Als je maar onthoudt, dat alleen jij de verantwoordelijkheid draagt,” zei-ie scherper.

„Dat spreekt vanzelf.”

„Je jaé.gt me met jouw excentrieke manieren naar andere vrouwen.”

„Dat spreekt vanzelf.”

,,’t Loopt de spuigaten uit. ’k Neem m’n volle vrijheid, m’n absolute vrijheid — begrepen?”

„Dat spreekt vanzelf.”

Driemaal had ’k ’t zelfde geantwoord, te moe om veel te praten. Hij nam ’t als ’n bespotting op. Driftig bedreunde z’n vuist de tafel.

„En als ik jóu op ’t minste, ’t geringste betrap — met — met — met je weet wie — gebeurt ’r ’n ongeluk!” ’k Moet ’m bijzonder, met oogen zonder ’n aarzeling, hebben angekeken — hij sloeg de zijne ’t eerst neer, mal-druk z’n bord bewerkend om zich te sauveeren. Hij me betrappen. Op wat? Had ’k ’m in m’n ónbegrepen biecht niet alles gezegd? Kon ’r meer?

Wat zijn ze droevig-arm.

Wat hebben ze ’n gevoels-argumenten. Ze — hij.