Biecht eener schuldige

164

,,’t Zal wel overgaan.”

„Wil ik de meid bedienen?”

„Merci. Laat mij ’t maar doen.”

„Voel je nou zelf niet, Gre — hoe, om ’t zacht uit te drukken — hoe je je vannacht als ’n schaap heb angesteld? Hoe kwam je zoo — zoo méér dan zonderling — zoo aufgeregt?”

,,’k Heb gezegd wat ’k dacht,” zei ’k zoo kalm alsof we over ’t weer babbelden.

„Gre,” praatte-ie in den toon van ’n man die ’n nerveuze vrouw wil ontzien: „neem ’n raad an — laat ’t uit zijn. Je drijft je nukjes en invalletjes ’n weinig te ver. — Dat van vannacht permitteer ’k me te vergeten — ’t eene oor in ’t andere uit — maak ’r geen vervolgstukken an. Asjeblief niét. Ik ben de verstandigste. Hou je op ’t moment niét van me — ook goed. ’t Komt in orde. Jullie vrouwen denken altijd dat ’n andere man beter voor z’n vrouw is...”

’k Zei niets. Tegen dié wanhopige houding ’t gebeurde aan ’n stemming, ’n prikkelbaarheid, ’n gril toe te schrijven, hielp geen verweer. Elke fijnere voeling scheen ’m vreemd te blijven.

„Zou je geen lust hebben ’r ’ns tusschen uit te trekken?”, vroeg-ie: „voor ’n verzetje?”

„Welnee.”

„Je bent overstuur.”

„Neem niet zoo’n boel notitie van me.”

„Heb je nou heelemaal geen spijt over de nonsens die je gedebiteerd heb?”

,,’t Was èrnst,” zei ’k ’m aankijkend.

„Jawel,” knikte-ie aller-hatelijkst glimlachend.

’t Bloed schoot me naar ’t hoofd. Z’n kalme manier