Biecht eener schuldige

*59

laatsten tijd hèb ’k uitvluchten gezocht. Da’s waar. Dat zeg ’k eerlijk. Ik wóu niet meer bij je — wóu niet meer. Toen je me voor twee maanden lachend dwong, letterlijk dwong, heb ’k in bed moeite gehad

— ’t niet uit te schreeuwen, zóó als ’t me tegenstond, zóo als ’k me als ’n dier behandeld voelde. Van m’n hijgen, m’n volle oogen heb je in ’t donker niets gemerkt, zoo min als je weken lang bij klaarlichten dag

— bij klaarlichten dag, niét in ’t donker — iets, iets, van wat ’r in me omging voelde, zag, begreep. Als ’n vrouw niet langer van ’n man houdt — wat ik hóuen noem — en ’r man ’r ’s nachts toch wil, tóch in datzelfde donker waarin we nou als onverzoenlijke vijanden zitten, dan heeft ze oogenblikken van zoo’n diepe verachting voor zichzelf en vooral voor ’r mè.n, dat als ze ’n uitweg wist, ’n uitweg...”

’n Bruute vloek coupeerde m’n overdwaze biecht. Opdriftigend in ’t bed, zoo dicht bij me dat ’k de vlam van z’n adem voelde, schreeuwde-ie bijna:

„... Ben je klaar? Mot ’k je waanzinnig geleuter nóg langer aanhooren? Drijf me tot geen uiterste, gekkin die ’r man de vlegelachtigste dingen durft zeggen! ’r Is ’n grens voor me geduld! Pas op! Pas op!”...

Waarschijnlijk dreigde-ie. Z’n heele woede, in antwoord op wat ’k begon te zeggen, z’n verbolgen stem, ’t kort gekreuk van ’t nachthemd, alsof-ie ’n arm hief, duidden ’t aan.

„Neem je in acht,” maande ’k met de oogleden knipperend:... „als dè.t je argumenten worden, dè.t je houding in ’n gevoelszaak, loop ’k ’t huis uit — op slag. Je hand opheffen — ’t ontbrak ’r aan” ...

„Dat doe ’k niet — dat fantaseer je!”, praatte-ie,