Biecht eener schuldige

158

en wreed, dat ’k bang werd van z’n krijtwit gezicht, waarin nauwlijks de oogen opleefden.

’t Scheen zoo erg te zijn aangekomen, dat z’n verwoedheid, z’n verbolgenheid over m’n weigering, zonder overgang uitgeput was.

,,’t Is wel,” antwoordde-ie na ’n zwijgen: „goeien nacht.”

Z’n hand had de gaskraan al beet, toen ’k, vastbesloten, door de obsessie van dien nacht gedréven gejaagd den knoop door te hakken, zülke afschuwelijke scènes voor de toekomst te vermijden, ’m tegenhield.

„Laat ’t licht nog even op. Je heb me vier-, vijfmaal gevraagd waarom, waarom. Als je niet opstuift, wil ’k je voor den eersten tijd ’t antwoord geven...”

„ ... Dank je,” zei-ie vinnig: „je heb me genóég gezegd, ’k Kan ’t ’r voor vannacht mee stellen.”

De kamer verdween in ’t plotse duister — de andere helft van ’t lit-jumeau gromde onder den val van z’n lichaam.

In m’n gehurkte houding verstard, de handen als klampen onder de knie-schijven, praatte ’k voor me uit, den man toe-sprekend, dien ’k in z’n verlangen, z’n omarming, door m’n — kuren gestoord had.

Misschien had ’k in ’t volle licht, bij de bespieding van z’n oogen niet diè vrijmoedigheid gevonden.

Slaan zou-ie niet.

„Men dwingt ’n vrouw niet — ook niet z’n eigen, Eduard. — Zooveel fijngevoeligheid heeft toch haast iedereen — zou ’k denken, ’t Was beter geweest, als ’k je — vanmiddag in de vestibule of aan tafel — ruiterlijk geantwoord, dadelijk geweigerd had. Den