Biecht eener schuldige

¹57

„Goed,” zei ’k.

„Denk je,” raasde-ie hartstochtelijk — toch bedwongen door de nabijheid van ’t meisje dat boven sliep: „denk je dat ’k me nóg langer op die krankzinnige manier laat behandelen? Waarom heb jij de laatste maanden, ’t zijn ’r haast drie, telkens ’n andere leugen bij de hand? Waarom doe je alsof je vies van me ben? Leg 'k je iets in den weg, jij met je gezicht waarvan geen spier vertrekt, met je humeur dat goed is om ’n man ’t water in te jagen! Waarom zoek je nou weer ’n nieuwe uitvlucht, terwijl ik toch vanmiddag als ’n kalf na je toe ben gekomen! — Waarom ? — Versta je niet? — Waarom, waarom?”

’t Hoofd gebogen, gehinderd door ’t scherpe licht der gloeikous, zei ’k alleen:

„De meid hoeft ’t niet te hooren.”

,,’k Heb je lessen niet noodig,” zei-ie luider, om z’n superioriteit te toonen: ,,’k vraag waarom ? Waarom ! Denk je dat ’k blind ben ? ’k Zie al lang, langer dan jij ’t in de gaten heb, langer dan je lief is...”

„ ... Wat zie je?”, viel ’k ’m schrikkend in de rede. „Je — je —hakkelde-ie, maar z’n vertoorndheid niet meester, flapte-ie ’r in één zet uit: „.. .je bezopen doen met Joosten, je als ’n poes zoo lievig aaien als Joosten in de buurt is, je lachen met Joosten, je...” „... Bah!”, interrumpeerde ’k met diepen weerzin, toch trillend, omdat-ie dien naam zoo plomp bij de dégoutante bedscène, in m’n gezicht smeet: „bah — heb je daarom tweemaal van ’m geleend?”

In m’n geprikkeldheid, den lust om kwetsende dingen te zeggen — de zotte gemeenheid van elk driftig dispuut — had ’k ’m zoo venijnig geraakt, zoo uitgezocht