Biecht eener schuldige

156

De Sabijnsche maagdenroof! Hahaha! Doe jij ’r wat tegen! Hahaha!...”

Met ’n zachten smak viel ’k op ’t bed, maar nog vóór z’n lippen m’n mond hadden aangeraakt, gestriemd door z’n ruwheid, z’n hinderlijke vroolijkheid — bij de avondboterham had ’k me al over z’n luidruchtigheid verwonderd — societeit-stemming — nu óók driftig, omdat-ie met geweld wou, wat ik wou ontwijken, duwde ’k ’m terug, en alsof dat gebaar niet genoeg zei, sprak ’k heftig:

„Nee — ’k wil niet — ’k wil niet — da’stoch duidelijk!” „Zoo,” zei-ie bedwongen: „waarom niet?”

„Dat hèb ’k je al gezeid.”

„Wat heb je me gezeid?” vroeg-ie bot.

„Dat ’k niet goed in orde ben. Dat moest je respec-teeren — niet zoo ungentlemanlike tekeer gaan.” Verwoed, doldriftig, greep-ie den lucifers-standaard, streek tweemaal mis tot ’t vlammetje z’n hand door-roodde, opnieuw doofde.

’n Oogenblik later rammelde de gaskroon aan de kettingen, overplaste ons ’t licht.

De handen om de knieën slaand, zat ’k onbewogen op de peluw, terwijl z’n dreigende oogen niet van me af waren. Nu ging ’t komen. Met ’n blanke onverschilligheid wist ’k dat ’k zonder verdere uitvluchten, antwoorden zou. Toch, halfheid van ’n vrouw, voelde ’k nog iéts dat op meelijden leek.

„’t Moet voor eens en voor altijd uit zijn,” sprak-ie snijdend, en z’n hand die in stupiede boosheid den lucifers-standaard in ’n hoek had gesmeten, dat de lucifers tegen ’t behang regenden, bemokerde ’t eikenhout van ’t bed.