Biecht eener schuldige

155

matras piepten onder z’n ruk om op te zitten. Toen sprak-ie nog schijnbaar rustig:

„Laat je uitlachen, Gre! Nou weer inééns niet in orde? En daarnet nog zoo’n vroolijk gezicht, toen ’k die mop vertelde! Een, twee, drie, in bed! Dan zul je je wel prèttiger voelen!”

M’n vuisten om z’n grove toespeling ballend, bleef ’k onoprecht bazelen.

’t Is moeilijk eerlijk te zijn.

„Heusch, Eduard,” zei ’k op ’t voeteneind neerzittend : „je doet me ’n groot genoegen, door ’t nou niet, nóu niet te willen. Ik voel me nerveus. Ik weet zelf niet wat me scheelt. Ik ben slap en ellendig...*

„Wel allemachtig!” barstte z’n stem los, en z’n bovenlijf schokte zoo nijdig in ’t kussen terug, dat ’t lit-jumeau ’r van kraakte. Meer zei-ie niet.

In ’t drukkend vijandig donker, greep z’n hand de sigaar weer en aan ’t wrokkend gebeits van ’t vuur, kon ’k zien hoe driftig-ie zoog.

Bang voor de woede van z’n woorden en verwijtingen, die ’k voorvoelde, stond ’k onhoorbaar op, om in de andere helft van ’t bed te stappen.

Nog voor ’k twee passen had gedaan, kreeg-ie ’n lachbui, die me sterker beangstigde dan z’n kwaadaardigheid ’t had gekund.

Ineens bonsde-ie ’t bed uit, greep me in z’n armen, tilde me van den grond, en ’r ’n grap van makend, telkens tusschen z’n woorden door lachend, riep-ie in stoeiing:

,,’k Geloof’r geen sikkepit van! Dan maar ’n schaking! Die wiederspenstige Zahmung! ’t Recht van den sterkste! Hahaha! ’kZal ’ns ’n andere methode toepassen! Hahaha!