Biecht eener schuldige

x 54

Ik kan hier niet kort over praten, ’k Dwaal af, ga zijpaden in. Om    ’t even. Ik    schrijf geen verhaal.    O

nee. ’t Blijft van    ’t begin tot ’t    eind,    ’n met ruwe nagels

openhouden van wonden.

Iedere keer dat ’k voor m’n éindelijk moed-vattend, wakker-wordend    Dagboek zit,    heb    ’k de visie van    ’n

huis, waarin ’k,    na nieuwe idealen    op de gangmat    te

hebben verschuierd, angstvalliger binnentree.

Den avond waarvan ’k spreek — waarvan de beschrijving niet tot een eind schijnt te komen — moet ’r iets in me gebroken óf open zijn gegaan.

Klaar van hoofd, zoo helder alsof ’k pas wakker was geworden, keerde ’k me brusk van den spiegel, toen-ie voor de derde maal, nu beslist-ongeduldig, riep of ’k kwam.

Met steenkoude voeten, nerveus, aarzelend, liep ’k in ’t donker — ’t licht van de badkamer had ’k uitgedraaid — over ’t zeil, bleef dicht bij ’t bed staan.

’t Vurig puntje van de sigaar, die-ie nog in z’n hand hield — ouwe gewoonte als-ie zich aangenaam voelde — was ’t eenig-waarneembare.

„Als je nog langer getreuzeld had,” zei-ie, bedekt uit z’n humeur, omdat man en vrouw op zóó’n oogen-blik geen kwestie mogen hebben: „was ’k ingemaft. Hoe is ’t godsmogelijk zooveel toilet te maken terwijl geen sterveling je ziet! ’k Heb je plekje warm gehouen...” „Ben je erg boos?” vroeg ’k, m’n stem dempend, nog altijd in vrees: „als ’k liever slapen ga? ’k Heb je an tafel gezegd, dat ’k me niet erg prettig voel.” De roode lichting der sigaar boog in ’n driftigen zwaai naar ’t nachtkastje — de stalen veeren van ’t