Biecht eener schuldige

153

In de badkamer begon ’k me te ontkleeden, langzaam aan, wrokkend bij elk kleedingstuk. Als ’k de strikken met weerzin ontknoopt had, lei ’k rok voor rok netjes gevouwen op ’n stoel, waarvoor ’k anders geen geduld had.

Voor ’tkapspiegeltje bekeek’k me met zulk ’n verachting, zulk ’n uitgesproken woede, dat ’k m’n oogen neersloeg.

Geen sterveling kan je zóó vernederen, zóó neerzetten, als je 't jezelf doet.

„Nou?”, riep de stem in ’t bed.

„Ik kom,” antwoordde ’k, de oogen in de oogen van ’t spiegelbeeld — niet verwrikkend.

De vrouw die ’k voor me zag, de vrouw met ’t zorgvol gelaat, de gespannen lippen, de angstig-vergroote pupillen, de vrouw met ’r in adem stootende hals en borst, de ontkleede vrouw met ’r naakte armen — ’r leed — stond voor de zooveelste maal bereid, zich in de armen van ’n man, ’r man, ’r rechthebbende, aan ’n lichamelijke marteling over te geven.

Niet van ’n man houen — en dat — de functie die ’n zalige opgang in mekaar dient te zijn, door den plicht, de gewoonte, ’t vanzelf-sprekende, ’t bij ’n ordelijk-huwelijk-behoorende, bevuild.

Wanneer ’n man kon begrijpen.

Wanneer ’n man de offering vermoedde.

Wanneer ’n man in je zièl las, terwijl je met weerzin z’n drift — z’n liefde — met gesloten oogen — om ’m niet te zién — onderging... Zou-ie dan nog?

Natuurlijk.

*r Zijn bordeelen.

Doen ze niet bestiaal — met gèld ’n lichaam nemend, niét vragend wat ’t bezit-van-een-nacht vóélt ?