Biecht eener schuldige

i5i

van z’n doen, dat-ie me straks boven de afstootendste teederheid zou vragen.

De porceleinen bordjes glansden in ’t licht. De kaasstolp lachte in ’t licht. De messen vroolijkten in ’t licht, ’t Brood, ’t schoteltje met ham donkerkleurden in ’t licht, ’t Nikkel peper- en zoutstel sloeg vonkjes in ’t licht. De aangebroken flesch wijn stond naast ’r roode schaduw in ’t licht. Hij, met de witte manchetten om de grotjes schaduw van z’n polsen, zat bij ’t licht. Ik, de vrouw die zijn vrouw was, bewoog van ’t buffet naar de tafel, huiselijk van gebaar in den lichtkegel, doodelijk ziek in een binnenst wezen — dat niet meetelt.

De ham, de jonge kaas, ook de wijn waarvan-ie te veel dronk, deden ’m z’n korte ongenoegelijkheid vergeten. Z’n stem werd hartelijk.

„Je hebt te ingespannen zitten lezen, oud wijf,” zei-ie me fixeerend: „je ziet ’r ’n beetje betrokken uit. Wit heb je gelezen?

,,’n Boek dat me interesseerde.”

„Welk boek?”

„Les derniers jours d’un condamné,” zei ’k haperend, omdat ’t bandje in de kamer slingerde.

„Hoe kun je in godsnaam ’t geduld hebben,” sprak-ie verwonderd: ,/n boek dat je van buiten ken — ’k heb ’r je wel tienmaal in zien snuffelen — nóg eens op te nemen. Je moet ’t wel haast kunnen reciteeren.” „Ja,” glimlachte ik.

Met z’n mond vol hield-ie ’t gesprek gaande.

,,’k Heb op de soos ’n leuke mop gehoord, Gre — ’n verduiveld leuke. Ben je in de stemming?” — Ik knikte. — „Nou dan,” vertelde-ie, z’n glas nog eens