Biecht eener schuldige

Maandag.

Vannacht heb ’k aan één stuk doorgeraasd, onsamenhangend, me verwarrend in ’t vele dat ’k wou zeggen.

Zoo moedeloos en gebroken als in geen maanden, had ’k in den schemer liggen denken, verwenschen, zonder ’n traan. Schreien is zotternij. Menschen die pijn hebben schreien niet...

Tegen negen uur opstaan — ’k dacht dat ’t later was, dat Cor me zou verrassen — stak ’k de lamp aan, liet de gordijnen neer, keek in den spiegel, ’n Geel gelaat, ’n haarwrong die — romantische speling — los was gegaan. M’n heele kapotte stemming dreef ’r me toe bladzijden-van-’t-dagboek, die me interesseerden, te herlezen. Onder de lamp, met een onzinnig behagen de kleine gebeurtenissen nog ééns te zien, verslond ’k enkele fragmenten van m’n povere biecht — alsof ’k van ’n ander las. Corrie kwam thuis, ’k Zond ’r naar bed. De klok tikte, ik ademde, las, las. Toen, bij ’t hooren van stappen in den tuin, nog voor de sleutel ’t slot had geraakt, borg ’k de papieren in de nécessaire. Bijtijds. In de vestibule klikte z’n stok als ’n beitel-slag in den standaard — de tochtdeur kraakte — de kamerdeur werd geopend.

Frisch van de buitenlucht, met opgewekte oogen, ’n vroolijk gezicht trad-ie binnen.