Biecht eener schuldige

148

Spot. Leugen, leugen, leugen!

Alsof't verlangen, wanneer je hart onherstelbaar-dood, geen frissche bloesem-met-recht-op-leven is! Alsof ’t lichaam hoofdzaak, de ziel aanhangsel ! Je lichaam, je maatschappelijke verhouding, behoort aan dien of dien — hij kan z’n „droits” laten gelden — je ziel mag niet verlangen, wanneer de man iemand, die te eten, te drinken geeft, is geworden.

Gij zult niet verlangen.

Gij zult van uw beste (innerlijk) leven ’n voeten-veeg, ’n aan bijbelsche en fatsoens-voorschriften verknochte kameleon maken.

Gij zult, eenmaal levend begraven, den god der testamenten voor uw zerk, waarop zich uw middagmaal, uw kleeding, uw onderdak bevindt, van geslacht op geslacht danken.

Gij zult geen nieuwe lente in de leugens van ’t dagelijksch-doen verlangen.

Gij zult uw man, onvoorwaardelijk lichamelijk toe-behooren — en wanneer, door een niet geoorloofden opstand, d&t wat in uw lichaam huist, wat er de lichtgevende lamp van is, dien man niet meer duldt, hikt, zult gij lijdzaamheid betrachten, hem blijven toebehooren, gelijk het een huisvrouw betaamt, gelijk de eeuwige — die een man is — het wil.

Gij zult niet verlangen.

Joosten, hoe verlang ik — hoe verlang ik je te zien — te hooren — de streeling van je oogen te voelen — met je te spreken...