Biecht eener schuldige

H5

Half in de gang riep ’k ’r terug, ’k Had medelijden met ’r. ’r Eenig genoegen — ’t beetje gezang in ’n stille keuken — ontnam ’k ’r als de mevrouw, die niet tegengesproken mag worden.

„Als je ’n boodschap voor jezelf wil doen,” zei ’k mat: „maak dan dat je om tien uur binnen ben.”

Ze weigerde, wou me niet met hoofdpijn alleen laten, was natuurlijk ’n kwartier later ’t huis uit. ’k Sliep, toen ze goeien avond kwam zeggen.

De deur bonsde dicht. De klok alleen had ’t woord.

Toen, in losbarstende herinnering — de eerste — aan wat ’r in ’t rijtuig gebeurd was — gebeurd! gebeurd ! — lei ’k den kamer-schemer te bekoortsigen. Na den nacht van bewustloosheid, voort-bewegend, voort-handelend, voort-tastend, voort-pratend in ’n niet te zeggen leegheid, ’n leegte zonder grenzen, ’n leegte zonder smartelijks of aandringende oorzaak, ’n leegte die je geen behoefte had te peilen, blij dat ’t zoo was, enkel zoo, gelijk je in vermoeidheid geen lust heb je te verwonderen, moeilijk te maken — na dien nacht, diepst-onverschillig voor alles, alles, alles, voor hem, voor anderen, had ’k niet gerakeld...

’t Was gestorven.

Als ’t bestond, bestond ’t niet meer.

’n Vrouw, over de acht-en-dertig, in ’t graf van ’n liefdeloos huwelijk, had ’n oogenblikje fatsoenlijk geflirt.

Bij ’t opduwen der zerk was ’n beetje zonnewarmte langs den steen gegleden.

Toen was de zerk in ’r voegen hervallen, zonder geraas, zonder misbaar, zonder kwaadspreken van andere menschen-onder-andere-zerken.

Je leeft één keer. Éénmaal heb je kans op geluk.

Biecht eener Schuldige.    10