Biecht eener schuldige

144

heden zóng, ’n teedere hoop met zich omdragen.

Weer bij de voordeur, willoos, doelloos, bang voor de duisternis buiten, ’t niet willen denken binnen, keek ’k nog eens den weg af.

In de verte, dan heen, dan wiegelend-opkwijnend. naderde ’n lichtje. Of ’n fiets, of de postbode. Misschien bracht-ie iets — ’t eenige dat ’t donker kón brengen. Soms was de schijn verdwenen, soms geluwde ’n lichtstrook, soms bewogen de blaren, ’n Tak kraakte, ’t grint hamerde de echo van twee voeten, de lantaarn bleekte ’n cirkel op ’t schulppad, sloeg vonken in de scherfjes van den weg, belei ’t leer der brieventasch met ’n rustigen gloed.

„Niets voor mij?”, vroeg ’k, zonder zin.

„Niks, mevrouw,” zei-ie aantikkend, en de walm van z’n tabakspijp dreef zoetelijk na, terwijl-ie voortstapte.

Dof-lauwe moedeloosheid droop uit m’n ontspannende armen, m’n handen zoo bloed-vol bezwarend, dat ’k haast geen kracht had de voordeur te sluiten.

In de huiskamer, zat nog van etenslucht, ging ’k op de sofa liggen, rampzalig-moe.

De klokke tikte, prikkelend van egaalheid, tergend langzaam. Cor zong. ’r Hoog uithalen trok gele flarden in m’n hoofd — ’n niet te verduren pijniging. Driftig schelde ’k, hoorde ’r de trap besloffen.

„Doe me ’t genoegen, Corrie,” vroeg ’k, ’t wit vierkant van ’r voorschoot toesprekend: „en zing niet zoo hard. ’k Heb hoofdpijn.”

„Zal ’k ’t licht ansteken?”, babbelde ze: „en de gordijnen neerlaten?”

„Nee, als je maar niét zingt,” praatte ’k achter m’n gesloten oogleden.