Biecht eener schuldige

143

Ik knikte slap, laf van spanning aan m’n lichaam. De wandeling langs de tafel makend, trok-ie m’n hoofd achterover, zoende me op m’n mond. Mal stemmings-schepsel, kreeg ’k tranen in de oogen.

We aten. En praatten over de beurs-noteering. En dronken thee in den aandoezelenden schemer. Half acht ging-ie de deur uit, naar de Zaterdagavond-societeit, en toen ’k ’m uitliet, omdat ’k in den tuin moest wezen, sloeg-ie in de vestibule z’n arm om m’n middel, gaf me ’n zoen op m’n oor, zei: „Ik kom van avond ’n uur vroeger thuis, Gre — begrijp je, ótiwe?”

Ik knikte.

Tot aan ’t hek drentelde ’k mee — zonder hersens, gejaagd-hijgend.

De avond was ’r al, vaal-zwart en stil.

Tusschen de dreigend-zwarte boomstammen, monsterachtig van kruin, schoof de weg als ’n melk-troebele mist, plomp afbrekend waar ’t bosch begon. Den hemel zag je niet. ’t Was overal ’n troostloos aandampen van zwart, schor gepraat van blaren die door den wind werden beschud.

Met de handen om de spijlen van ’t hek, stond ’k als ’n radelooze gekkin.

Nog suisde m’n oor door z’n hatelijke liefkoozing.

En misschien voor ’t allereerst van m’n leven, kreeg ’k ’n gevoel van angst voor de eenzaamheid.

Achter in ’t tuintje, bij ’t licht van de keuken, trok ’k ’t valdeurtje van ’t kippenhok open — bezigheid van eiken avond — beluisterde ’t melankoliek zingen; der meid, die de laatste dingen naruimde.

Wat moest iemand, die bij al zulke slaafsche bezig