Biecht eener schuldige

142

eerste teederheid ’r, of Corrie kwam met de opgebraden kip. Als in reflex trok ’k m’n hand terug. Dat hoefde ’t kind niet te zien. Ze keek al verwonderd genoeg, dat Eduard, na ’t ontwaken der verzoenende stemming, weer met me sprak. Meneer en mevrouw hadden zoolang stommetje gespeeld, dat ’t gepraat over dingen-van den-dag, ’t enkel opklinken der stemmen, ’r naar me deed kijken — goedig-vertrouwelijk, toch onaangenaam.

„Nou zal ’k probeeren ’t wit keurig voor jóu uit te snijden,” sprak-ie in poging de hartelijkheid van toon, alsof ’r niets was gebeurd, aan te houden: „of wil je liever ’n vlerk, goed, oud wijf? Al wor je ’r boos om: óüd wor je, vreeselijk oud!”

Met de handen onder de kin, zat ’k toe te kijken, hoe-ie de kip voorsnee. ’t Was beter zoo. De stilte in ’t huis was onhoudbaar, drukte op je hersens, matte je af.

Zóó als je weer met mekaar praatte, na ’n gewrok van anderhalve week, voelde je verluchting, kregen de kamer-voorwerpen ’n andere kleur, minder hard, minder bits van lijn.

„Je heb ’t zeker an m’n gezicht gemerkt,” lei-ie vergenoegd uit, en over de reepjes kippe-vleesch lepelde-ie de saus: „dat ’k financieel uit de klem begin te raken. Ik ben geen komediant — ik kan niet tegen zorg — jij ook niet. Misschien ben ik prikkelbaar geweest — misschien jij. Leege kisten maken twisten. Heb je rancune?”

„Nee,” zei ’k rustig: ,,’k voel me alleen niet lekker.” „Je ziet ’r anders patent uit, ótiwe,” sprak-ie plagerig: „en Ms je ’n beetje van je vet verliest, kun je ’r hoogstens knapper op worden. Mag ’k je afzoenen, nou ’t weer botertje tot an den boom is?”