Biecht eener schuldige

140

’t niet kunnen zeggen. Soms overvalt ’t je, ben je door ’n kleinigheid van de wanhopigste uitgeputheid, zou je jezelf van kant kunnen maken — als je gelegenheid had — en de dood niet zoo eindeloos duurde...

Met ’n drukkend gevoel van afmatting, vochtige oogen die ’t licht niet verdroegen, heb ’k ’t geprobeerd — in die kerk.

'r Is niets van gekomen.

Bidden is ’n ding dat je moet leeren.

Als je ’t geleerd heb, moet je je blijven oefenen.

’n Acrobaat oefent zich — ’n danseuse — ’n roeier.

Je krijgt ’t onmogelijkste door training.

Misschien óók ’t gebed, — mèt de voorstelling van ’n god, die ’n mensch in z’n kort leven als ’n geluk-loos dier laat vegeteer en.

Uit ’t „Heilige Hart” in ’t daglicht terug, had ’k voor eenige verluchting ’n paar in hartstochtelijke bitterheid gescheurde, gespleten glacees.

Je moet niet bidden met handschoenen aan.