Biecht eener schuldige

Vrijdag.

De kerkdeur van het „Heilige Hart” stond aan — ’n stroom schoof ’t portaal in.

Je zal zoo krankzinnig niet zijn, zei ’k. Ik in ’n kerk, ik.

Wanneer was ’t de laatste maal? Eeuwen geleden, toen ’k ’n blaag, ’n ding met korte rokken, onrijpe hersens was.

Heeft ’n zinkende aan water houvast?...

’n Twijfelaar-aan-god, erger!, kan-ie baat in zoo’n huis vinden?

Gelooven ’n troost. Je hoeft ’r niet aan te tornen.

De een drinkt, de ander dobbelt, ’n derde bidt.

De bidders hebben de meerderheid — weinigen glimlachen.

’k Kan me niet herinneren gebeden te hebben.

Hij — kon ’r nijdig om worden, als ’k lospakte — ’t wolken-mensch ’n fossiel noemde.

Licht dat iémand den moed heeft met 'n sneer te sterven, zei ’k.

Licht dat iémand met hartelijke minachting voor de soorten clownerie, die je in ’t openbaar niet beleedigen mag, uit-stapt, zei ’k.

Licht dat-ie ééns op ’n mènschelijk mensch stuit, zei ’k.

En wanneer-ie — m’n man — dan boos werd, zooals méérderen met ’m, die geen vroolijkheid bij