Biecht eener schuldige

128

Alle onstuimigheid was ’r naast.

Op de lippen bijtend, ademde ’k zoo zwaar dat ’t geslepen glas van ’t rijtuigdeurtje in troebeling nevelde.

’k Had geen geluid kunnen geven.

Toen, in de knersende stilte die geen stilte was, in ’t geschok en gewarrel van stemmen en klanken rondom ’t koetsje, werd ’t portier door m’n mètn opengesmeten.

Lachend, druk, hevig-gestikuleerend om ’t geval te verduidelijken, vertelde-ie ons, nauwelijks-luisterenden, hoe-ie net op stond te spelen tegen de juffrouw van de vestiaire over de verdwenen demi, toen ’r nog ’n meneer met ’n verkeerde demi kwam en nog ’n derde, ’t Was ’n verwarring geweest om bij te schateren. En nou-ie eindelijk zoo geboft had, z’n eigen jas van ’n vreemde terug te krijgen, had-ie ’r voor schadeloosstelling in den binnenzak, ’n paar versleten heere-handschoenen op toe gekregen.

Al doorbabbelend kwam-ie naast me zitten, en ’t spel der knieën — de knietjestoestand — begon opnieuw. Joosten’s knie rustte tegen de mijne — onschuldig, week-aandringend — ’n marteling.

’t Snikte in me, Eduard te verzoeken naar huis te lóópen, in de vrije lucht, weg uit ’t warm coupeetje — maar omdat ’k wist dat-ie ’t toch niet zou doen, dat-ie niet hield van ’n wandeling door ’t donkere Bosch, zweeg ’k.

En Joosten zweeg.

Alleen Eduard was babbelziek. Z’n stem, ’t gekletter der wielen over de hobbelkeien beschreeuwend, sloeg als ’n moker op onze onbeweeglijke hoofden — z’n lach, geketst, gewenteld van ruit naar ruit, kreeg zulke ophitsende echo’s, dat m’n slapen ’r van klopten.