Biecht eener schuldige

125

wijkend voor ’n ander rijtuig — krijschend en lachend tegen ’t onze op. De coupé schommelde door ’t gedrang. ’n Kerel, met ’n hoofd als ’n baviaan en ’n lachenden mond met gele tanden, waartusschen ’n sigaar-prop geklemd zat, stak z’n kop door ’t geopend portier, lodderlachte ons toe, schreeuwde „Pak d’r maar is lekker!” en alsof die geestigheid niet voldoende was, flapte-ie ’r ’n geslachts-gemeenheid uit, die ’k voor geen goud zou durven herhalen. Wat loopen ’r ’n béésten rond, ’n dieren-van-mannen, die geen vrouw kunnen zien, zonder obsceene dingen te roepen!

Verwoed was Joosten opgestoven en z’n in den lan-taarnschijn bleek-wittende vuist zou den lafbek getroffen hebben, als niet door ’t gedrang der andere jongens en meiden, de heele bende was voortgestuwd. Driftig haalde-ie ’t venster op, plonsde op z’n plaats.

Nog zwegen we. Door de andere opening zwol ’t kermis-geraas, ’t getoeter van trompetjes, ’t gejuil van vrouwen en meiden — als ze in Holland feesten, hoor je enkel hysterische vrouwe-gillen, jenever-luidruchtigheid — ’t ge-orgel van ’n draaimolen, ’t dreunen van straatkeien onder klossende voeten.

’k Bewoog m’n zakdoek om den walm te verwaaien. „Ben je nog boos?*, vroeg-ie zich plots vooroverbuigend.

,,’k Ben niet boos geweest.”

,,’k Dacht niet dat ’k je beleedigde,” sprak-ie, zon-derling-hard om in ’t gejoel te worden verstaan: ,,’k dacht niet dat je zóó spijtig uit den hoek zou komen, om ’n gebaar van hartelijkheid — zonder meer.” „Jouw gebaar van hartelijkheid is zoo bijzonder,” zei ’k even luid: „tè bijzonder, ’k Heb veertien dagen