Biecht eener schuldige

lig

„Ze interesseeren me bijzonder,” zei ’k oprecht.

„Da’s zot genoeg,” antwoordde hij verveeld: „wie let ’r in ’s hemelsnaam, op twee koffiehuistypen?”

’k Blééf kijken, ’k Kon m’n oogen niet van ’r gezicht afhouden — ’r banaal gezicht, zooals je ’r eiken dag ziet. Maar die trekken. Dat onzegbaarsmartelijke van oogwallen, jukken, mondhoeken, die zich door lang leed en verdriet, als tot gestadige weening hebben vervormd.

’n Vrouw die veel in ’r eentje huilt, krijgt ’n masker.

En in dat masker oogen, waarin voor vreemden ’n benauwend verwijt ligt.

De man ziet dat niet meer.

Over ’n jaar of tien, denk ’k, zal ’r over ons ook zoo iets gekomen zijn — zoo iets...

Uit wrevel, wanhoopsgevoel, om dat van me te houen, die pijnbank, dat ontzettende, ben ’k toen we thuis voor de avondboterham zaten, zoo opgewonden-vroolijk geworden, zoo verlangend me weer jeugdig te voelen, dat Eduard niet wist hoe-ie ’t met me had. 'k Begon met ’m te dollen, grapjes te vertellen, lachte onzinnig-lang om ’n beetje boter dat op z’n kin was verzeild, schaterde ’t uit om ’n kever, die telkens om ’m heen vloog, niet van ’m af was te slaan, ’k Had de kamer met rumoer kunnen vullen, met uitbundig rumoer, met kwinkslagen en levenslust. Maar toen hij door mijn vroolijkheid aangestoken, z’n efifecten-zorgen vergat en hartstochtelijk, zooals-ie plótseling meer wordt — ’n hartstocht die ’k haat — m’n hand over de tafel greep, die al stoeiend niet los wou laten, kreeg ’k als ’n gekkin tranen in de oogen.

„Wat is dat?”, vroeg-ie gebluft.