Biecht eener schuldige

Woens dag.

Gister ben ’k met Eduard naar ’t concert in ’t Bosch geweest, ’n Zachte, heerlijke zomeravond. Toch was ’k blij dat ’k weer thuis was. Na de stilte, 't verlatene der slaapkamer, deed ’t drukke geloop van de menschen om de muziektent, allerhinderlijkst aan. Ook Eduard was stil. Op z’n gezicht kun je den stand der fondsen-markt lézen, ’t Blijft tusschen hangen en wurgen.

Iéts is me van den avond bijgebleven. Over ons aan ’n tafeltje, ver van de tent, bij ’n glas bier en ’n kopje koffie, zaten ’n man en ’n vrouw. Hij, ’n stevig, onverschillig type, met de kleur van iemand die den heelen dag in de buitenlucht werkt — zij, ’n bleek, oud, toch jong menschje. Hij dronk — zij lepelde ’r koffie. Ze spraken geen woord, keken mekaar niet aan, schenen niet te weten dat ze over mekaar zaten. Hij bedraaide z’n snor, keek, ómdat-ie dat dee, natuurlijk naar andere vrouwen — zij liét ’m kijken, zonder verzet. Twee uur lang hebben we naast ze gezeten — twee uur zijn de oogen dier twee zoo dóód voor mekaar gebleven, alsof ze mekander niet kenden. Zij zag enkel ’t grint, de schuifelende voeten, de parade der muziekliefhebbers. Als ze ’t hoofd links bewoog, bewoog hij ’t zijne rechts.

„Interesseeren jou die menschen zoo?”, vroeg Eduard uit z’n humeur, omdat ’k zoo stil bleef.