Biecht eener schuldige

ii7

zekerheid te zeggen. Maar in elk geval — en dat heb’k collega Joosten meer dan eens gezegd — is ’t ’n eerste ver-eischte, dat hij mèt z’n vrouw naar ’n gezonde streek verhuist. Wat ze nu doen, zij bij ’r zuster, hij hier, deugt niet. ” „Waarom niet?”

„Omdat ’n vrouw met licht-aangedane longtoppen geen dingen moet hebben die ’r hinderen. U begrijpt dat ze ’r op ’t oogenblik over tobben moet hoe ’t thuis gaat — en omdat ze hiér in de eerste jaren niet terug mag, doet Joosten verkeerd wanneer-ie geen beslissing neemt.” „Hij kan z’n betrekking in ’t Ziekenhuis toch niet in den steek laten,” zei ik.

„Kom,” zei Jansen opstaand, „als ie solliciteert, krijgt ’n man van zijn capaciteiten, die uitnemende dingen in de tijdschriften publiceert, makkelijk dezelfde of ’n andere positie w4&r-ie ’r hebben wil.”

„Doet u uw best ’m te overtuigen,” zei ’k kalm. „Dat doe 'k,” antwoordde-ie.

Opnieuw in de stilte der kamer, lei ’k m’n woorden te herhalen. Waarom niet? Wat deed-ie te blijven? Welke man bleef jaren afzonderlijk? Je kon zoo iets volslagen harteloos niet tegenover je vrouw doen.

Half-sluimerend, half-wakker, te moe om over wat ook dieper te denken, was ’t me op dat oogenblik onmogelijk, z’n gelaat in ’n zuiver beeld voor me te halen, ’k Balde m’n vuisten om ’m te zién, te zién — om me z’n neus, z’n mond, z’n baard, z’n oogen zoo voor te stellen, als ’k ze in werkelijkheid kende, ’t Wou niet in m’n moe hoofd, ’t Liet me koud. In geen veertien dagen had-ie geïnformeerd. Taal noch teeken. Je zou tegenover ’n vreemde vriendelijker handelen.