Vuurvlindertje

pelend, niet beklaagd — en ^;s avonds nam ze oom Kobus met z'n blote hoofd, z’n zwarte neusgaten, z’n misvormde duim, voor ’r aanstaande — anders zou Kobus niet in z’n Zondags pak zo laat thuis zijn gekommen, dat-ie geen drie uur meer had om te slapen.

,,Wat leg jij me toch an te kijken ?" gromde Ko, die 't geloer op dat opgenblik bij ’t gehakkel van z’n gebaren, zonder ’n seconde an ’t verhaal van Leentje over de verliefdheid van de jongen te denken, niet hebben kon.

,,Ik zal kijken zoveel as ’k wil 1” praatte Koert zo hard en opstandig as-ie ’t met z'n schorre stem kon : „en ik feliciteer je niet eens 1”

„Stik met je kletspraat op de late nacht 1” beet Kobus kwaadaardig van zich af : ,/t lijkt hier vandaag 't Dolhuis . . . .”

^ft Licht knipte uit, en in ’t donker stapte-ie bijna op Leentje, die zich zo dun mogelijk maakte, om niet in 't ledikant met de verbogen veren, in de bedding van Kobus te verzakken.

't Lukte 'r niet in te slapen. As ze ’n ogen-blikkie indommelde, draaide Kobus, op de sprei liggend, zich met ’n grommerig gekreun om, of-ie met iemand ruzie-op-vechten-af had ■— en as oom effetjes stil lee, piepte ’t vlechtwerk van Koert z’n bed, zo zeurderig en knarsend, zo an één stuk door, dat Ko, die toch al de smoor in had, hardop vloekte en vroeg of Koert 't 'r. om dee.

Koert gaf geen antwoord, liet ’t bed nog meer en nog knagender kreunen. Dat en ’t gestommel van Lena’s ellebogen in z’n rug, hield Kobus niet uit.

Om vier uur sprong-ie uit z'n bed, rustte benee