Vuurvlindertje

varken, maar d'r zitten me zo'n hoop verdomde dingen dwars, da'k me voel of 'k gek zal worden .... — as ’k ’t al niet ben .... Goeie nacht.... Pieker maar over niks meer .... ’k Zal proberen ’t ’r uit te trappen al zal ’t niet glad zitten .... Mot dat wurm van 'n meid naast je, terwijl je koorts het ? . . .”

,,Neem ’r zolang bij jullie . . . zei de vrouw : ,,je ken nooit weten wat 'r met *n ziek mens gebeurt .... En daar hoeft zo'n kind niet getuige van te wezen.”

'r Gebeurde niks. ’r Hartkwaal dee *r alles in traagste lusteloosheid bekijken. Ze sliep tegen de morgen in, maar Leentje had 'n minder plezierige nacht.

Die was door Kobus bij hem onder ’t dek gestopt, terwijl hij ⁷r half-angekleed boven bleef liggen.

Koert nog net zo hees, lag met vijandige ogen naar ’t geduik en gescharrel van de kale knikker bij de lamp te kijken.

Als oom Kobus zo lang uit was gebleven, had-ie bij de ^Vetters zitten plakken. En dan was 't ’r door. Dan werd Friedel zijn tante. Dan werd *t meest-valse kreatuur uit heel Eindhoven, dat met iedereen poeslief dee, dat de nagels van de duvel en z’n moer knipte, en van iedereen pepermunt of sjokola annam, van hun familie. Vanmiddag had ze met hèm as *n snoes zitten doen, z’n hand vastgehouen, z'n haar gestreeld, toen-ie met moeite de bruine vleespap op had gegeten •—-vanmiddag had ze 'm voor de zoveelste maal gezegd, dat hij zulke mooie ogen had ■— had hij zich als 'n koning gevoeld, niet hinkend, niet strom

217