Vuurvlindertje

tje te mikken, in de hoop dat Wetter 't zou horen — een keer, bij tweeën, hield-ie de schelknop in de bevende hand, op ’t punt in ’t wilde aan te bellen.

Toen gaf-ie ’t op, wandelde zonder hersens, zo bot-van-vermoeidheid, dat-ie zich moest bedwingen om niet ergens op 'n stoep te gaan zitten slapen, naar de eigen woning terug.

'r Brandde licht. Door 'n gordijnkier keek Lena de straat af, waar-ie bleef, omdat tante Toos telkens weer in 'r slaap zo raar dee, om 'r zoon riep, en ’t licht niet uit wou hebben.

Bij ’t openen van de buitendeur kwam 't kind op 'r blote voeten omlaag, huilde van angst en overspanning.

,,Ik ben zo bang om met tante alleen te blijven . . . klaagde, snikte ze.

,,Wat zijn dat voor kunsten V’ snauwde hij, de trap opstommelend : „wie ken denken, dat jij nog op ben .... As de weerlicht in bed 1”

Bij ’t ledikant dee-ie minder ruw, want moeder zag 'r ellendig uit, doodsbleek en met angstig-holle ogen.

Zo toen ze Ko zag, begon ze beverig te verwijten — dat ze in 'r bed van de koorts dreef — dat ze de een of andere kerel an de deur had horen morrelen — dat 'r zowaar ze ’t leven had iemand op de trap gelopen had — en wat dat nou most, as zij op ’t uur van 'r dood lee te wachten, dat hij langs de weg bleef schooieren en eerst over half drie terug kwam — dat ze onze Lieve Heer had liggen bidden, om 'r 'n end an te maken — dat 'n hond nog meer verzorgd wier, as-ie krepeerde.

„Je het gelijk, moeder,” zei-ie dof : „ik ben 'n

216