Vuurvlindertje

„Heus niet," herhaalde hij gretig.

„Enne as je 't toch doet ?”

„As 'k nee zeg, is 't nee

„Nou dan — Koert. . . ." zei ze, ’t ergste verraad an 'r broertje plegend —■ en temet had ze 'r spijt van dat ze geklikt had.

Hij keek 'r glimlachend an, haalde opgelucht adem, vroeg voor de zoveelste maal of Friedel stellig gezegd had, dat ze nog an zou lopen, toen, omdat tante Toos boven riep wat 'r an de hand was, omdat 't kind benejen bleef, tilde-ie ⁹r op, droeg 'r in z'n armen naar de slaapkamer, bleef 'n poosje gedwongen bij ’t bed zitten, gaf de ouwe vrouw 'n lepel van 't kalmerend drankje, draaide 't licht uit, en in plaats naar z'n bed te gaan, nou 't meer as tijd was, sloop-ie de trap af —¹ of ze 't niet hoorde 1 ■— en ging nog *n straatje om.

Hij stikte. Zo, zonder bericht, kon-ie de nacht niet ingaan. Al was 't de schijn van 'n lamp, 'n schaduw, ^;n geluid ■— hij móést in 'r buurt zijn.

Maar de lichten in de woning van ^Vetter waren uit — of hij in ’t schuurtje nog bezig was, kon je niet van de straatzij zien.

Met gebalde vuisten, zich de lippen bebijtend, liep Kobus de weg op en neer. Hij voelde zich ziek van opwinding, kapot van teleurstelling. En bij al z'n onstuimig verlangen, z’n ontredderde verbeelding, waarbij-ie dan weer meende, dat de gordijnfranje van haar slaapkamer anders dan daarstraks hing ; dan dat 'r licht an en uit werd gedraaid, kwelde ’m de obsessie van de man in 't huis, de slungel met de sluipend-loerende ogen.

Een keer beging-ie de krankzinnigheid aan de achterzij van ’t huisje 'n brok kalk tegen 't schuur

215