Vuurvlindertje

natuurlijk ■— natuurlijk wel opgegeten, maar nou is-ie cTr zo misselijk van of-ie 'n haar in z’n keelgat gekregen het, en ’t 'r niet uit ken, al trekt-ie met al z'n vingers tegelijk

,,Het ze geen brief voor me gebracht ?”

„Most 'r 'n brief van haar kommen ?”

Hij knikte, en omdat 't kleine wijfje op z'n knie an de uitdrukking van z’n ogen zag, dat-ie verdriet had ■— 'r zijn kleuter-vrouwtjes, met alles aanvoelende kleuterzieitjes, nog niet zo door 't leven gehavend, dat 't leed of de onthutsing in manne-ogenze ontgaat — omdat 'tkind eindelijk 't gedoe van z’n vragen, z'n onrust en plotselinge vertroeteling begreep, keek ze 'm met 'r klare pupillen an, en zei, nu ook voor de luistervinken boven fluisterend :

„Ben jij verliefd, oom Kobus ?”

Omdat ’t tere kinderstemmetje 'm verraste —-de klok langzaam-stellig tien uur sloeg — 't nou wel zeker was, dat ze niet meer kwam -— dat de grote brief onbeantwoord bleef ■—* want as je van iemand hield, wachtte je geen eeuwigheid ■— knikte-ie onwillekeurig, en waratje : 'r zwommen waterlanders in z'n naar de lamp kijkende bruine ogen.

„Hoe kèn dat nou?” vroeg ze met kinderlijke verwondering : „je ken toch niet met z'n tweeën op een en dezelfde.”

„Wie is ’t dan nog meer ?” vroeg-ie 'r zo tegen zich aandrukkend, dat-ie 'r zeer deed -— hij dacht aan de ontslagen tuchthuisboef met de gluperige kol-ogen.

„Zei je 't niemand, niemand vertellen ? Zei je 't niet zeggen, dat ik gebabbeld heb .... Heus niet ?”

214