Vuurvlindertje

pepermunt -— die bezoog-ie as zij op visite most kommen, omdat ze zo 't land an pijpen bad — dat zo'n grote man helemaal in z'n eentje zat te snoepen, en 'n ander niet-eens presenteerde ! —-n' vieze schrokkebrok, as je d’r over dacht. . ...

,,^Vie ?'' vroeg 'r schelle stemmetje, en ze duwde met 'r elleboog z'n harde vingers opzij.

,,Praat nou wat zachies,'' fluisterde-ie : ,,Je zeit toch zelf, dat moeder niet slapen ken

,,0, mijn mag ze horen .... Ik hou d'r niet wakker 1”

,,Het Friedel gezeid dat ze nog vanavond . . . ?” drong-ie, nóg heser dan Koert sprekend, an. Ze ging 'r niet op in.

,,Jehet 'nklesnatte neus, oom .... ^Veet je dat ? .... Hei-je geen zaddoek, of mot 't zomaar op me schone nachtpon ... ?"

Driftig vertilde-ie 'r op z'n andere knie, om bij z'n zakdoek te kunnen, en door die robuste beweging kwam die pientere dreumes tot twee ontdekkingen die 'r de man met de glimmende, kale knikker en 't gepommadeerd zij-haar, met grote ogen dee aankijken.

Vlak voor 'r op 't tafelzeil viel uit de zakdoek 'n piepertje van 'n rond kartonnen doosje met 'n paar trekkebekkende duifies 'r op, en omdat 't dekseltje 'r scheef op had gezeten, 'r door de smak af-wipte, en as 'n stuiter op 't gladde zeil rond-tierelierde, blonk in 't poppedoosje onder 't licht van de zachtjes-wieglende lamp, 't glimmende sikkeltje van 'n ringetje, dat in 't donker op 'n nestje van keurige, rose watten had liggen slapen. En dat was nog niet alles. Oom was 'n heuse dief. Friedel had bij 't bakken van de flensies 'n