Vuurvlindertje

tier vandoor was gegaan, hoorde, monterde-ie in uitgelatenheid op, boende-ie z’n handen o£ ’t vel ’r af most, trok z’n Zondagse bullen an, omdat Friedel beloofd had tegen de avond, as ze d'r eigen familie geholpen had, terug te kommen, maar toen ze niet kwam, niks van zich liet horen, liep-ie eerst ’n poos as ’n opgesloten dier zo woest in de kamer op en neer, dat tante Toos, die zich toch al niet van benauwdheid te wenden wist, Leent je, al lang uitgekleed, na benejen stuurde, om ’m te vragen asjeblief te gaan zitten.

„We kennen niet slapen, ome Ko — ’t lijkt of je paarde vlees gegeten het

Grommend kwakte-ie op ’n stoel, en dat met zo’n geweld of één kapotte niet genoeg was.

„Toe maar,” vermaande ze : „je het ’r pas een gebroken .... ’k Zou liever na me bed gaan . . . Tante zeit dat je vannacht óók zo laat op ben gebleven, om 'n brief te schrijven

Toen trok-ie ’r op z’n schoot, klemde de ruwe manne-arm om ’t meisjes-lichaam in ’t witte nachtponnetje, fluisterde-ie dicht op ’r toe, bevreesd voor de luisterende moeder boven, en als ze 'm kittige antwoorden gaf, 'r langzamerhand meer van snappend, ravotte ’n raar veterbandje an ’n raar vlechtje heen en weer, tegen z'n puik-geschoren gezicht, langs z’n snuivende neus, en dan weer met ’n sprong naar ’t grotje van z’n oor, waaruit ’n hele kluit dikke haren, die door ’t knippen nóg dikker geworden waren, as nieuwsgierige buurlui over de blompotjes hingen.

„Het ze vast en stellig gezeid, dat ze nog vanavond . . . ?” zei~ie zo zacht, dat ze ’t geblaas van z’n adem in 'r blote hals voelde èn de reuk van