Vuurvlindertje

angebakken onder de aanrecht, dat-ie niet te gebruiken was, en toen Friedel, die zich niet liet afschrikken, eindelijk met 't beslag klaar was, en de pan uit had gekookt, brandde ’t eerste flensje nog zwarter dan de aarpels an, omdat Lena, terwijl de indringster twee seconden boven bij Tante Toos was, 't gaskraantje zo wijd open gedraaid had, dat de blauwe vlam van 't stel tot in de pan van 't lekkers likte.

D'r kwam 'n luchie van af, 'n smook en 'n walm, dat de zieke ongerust begon te snuiven, en Friedel haast van de trap viel, zo gejaagd as ze na benejen kwam lopen.

,,Ben jij daar met je vienger an geweest ?” had Friedel gevraagd, die wel zeker wist, dat ze 't kraantje nog niet eens half had verschoven.

,,Ik antwoord niet eens op die smerige leuges 1” had Lena met 'n rooie misdadigerskop geantwoord.

Zo had ’t geduurd, was 't tussen de twee op r voet van oorlog gebleven, tot Friedel, die telkens onrustig naar de klok keek, of Kobus niet binnen zou kunnen vallen, gelukkig de deur achter zich dicht trok, met de belofte van 's avonds terug te kommen, maar zich verder niet liet zien, tenminste niet voor de volgende middag, toen Kobus weer an 't werk was.

Dat zat Kobus beestachtig-dwars. Nog vóór-ie vroeg hoe 't met moeder was ■—- snuffelde-ie op de schoorsteen, op de tafel, in hoeken en gaten rond, of 'r niks voor ’m gebracht was, en toen-ie de klachten van de kleine feeks met de pompoen-wangen over 't spook, dat in de keuken verbrande flensies had staan knoeien, en d’r voor 'n kwar-

210