Vuurvlindertje

XIX

't Werd 'n gespannen ■— 'n lastige historie.

Want, als je de ouwe AVetter, die zich uiterlijk om niets moeilijk scheen te maken, zo mate-loos-verliefd als-ie op z’n nachtelijke uitstapjes met de avontuurlijke electronen was, uitzonderde, was ’t in elk van de woningen en in iedere richting, 'n onderdrukte of 'n vinnig-geuite wrijving».

Daar had je in de eerste plaats Lena, die ’t niet kroppen kon, dat Friedel, die ,/r eigen zieken had”, zich ook zo opdringerig ■— of iemand ’r geroepen had 1 -— met de fijn in 'r bed blijvende tante, en met Koert bemoeide, en haar 't werk uit de handen nam.

Als Friede], toch in de keuken gekommen ■—-omdat je die niet op slot kon blijven houen -— om de glazen citroenpers vroeg, die 'r vast en stellig moest wezen, zei ze snibbigjes : ,,As je 'm zoekt zei je 'm vinden I” en dan liet ze zoeken, terwijl ze wist, dat ze in de la van de keukentafel lee. Als de vijandin, die 't natuurlijk gemerkt had, dat tante Toos de haché met de uien niet bliefde, en dat Koert ten slotte tegen heug en meug had zitten slikken, met eieren en 'n zakkie meel werom kwam, om flensjes te bakken, pleegde ’t kind, dat zelf an wentelteefjes gedacht had, ’t hardnekkigst lijdelijk verzet, de geraffineerdste sabotage — 'r waren geen vorken — de koekepan, waarin de aarpels gebrajen waren geweest, stond nog zo

Vuurvlindertje 14    209