Vuurvlindertje

boende 'r hevig op los, en Friedel, die 'r graag 'n mep zou gegeven hebben, als 't haar zusje geweest was, liep brutaal omhoog en klopte bij tante Toos aan. Gewend om met zieken om te gaan, schudde ze ’i bed van de oude vrouw en toen ze zag wat 'r voor wanhopigs op de stoel voor 't ledikant stond — twee ingedroogde scheve boterhammen — 'n groen-zwart gekookt ei en 'n zoodje as kippen in 'n bun op mekaar gedrongen, pikzwarte aardappel-schijfjes, begon zij op haar beurt 't huismoedertje uit te hangen. Dat zat 'r niet gladf Lena had de keukendeur van binnen afgesloten. Die verdraaide 't te schrobben en te dweilen, as iedereen de plekkies, die ze pas schoon had, weer vol smurrie-voeten liep. En die dacht 'r niet aan, maar ook geen duizendste seconde, om zich 't werk uit handen te laten nemen.

't Belette Friedel niet naar 'r eigen woning te gaan, en daar uit 'n op 'n klein pitje pruttelend pannetje 'n portie over te lepelen. Net toen ze ^;r klaar mee was, en 'n servet om ’i schaaltje gebonden had, schelde de Post. 'n Brief met vijf groene lakkies en in elk lakkie de afdruk van 'n cent. Ze zette de tand van 'n keukenvork in de enveloppe, sneed 'r zo open — las de zware letters, overal even dik en buikig : „Geliefde mejuffrouw Witter 1 Eindelijk ken ik u zeggen, dat ik u lief heb, gelijk ik hoop dat gij mij lief heeft, en dat mijn ziel brandt (er had beeft gestaan, maar dat was verbeterd) om uwe kuise lippen te mogen kussen . . . .”

„Goeie middag,” zei Godefroid Mourier, fris van de wandeling naar de Philips Papierfabriek

206