Vuurvlindertje

binnenkomend ■— hij was geslaagd : Maandag kon-ie 'r an 't werk «— „stoor ik V’

„Nee," zei Friedel met 'n kleur van schrik, en de eerste liefdesbrief van 'r jonge leven verfrommelde ze, gelijk dit met alle uitingen van dien aard, als de lezer betrapt wordt, geschiedt : „ik moet wat eten aan die arme moeder van Koboes brengen .... lek bien dadelijk weer terug . . . ."

Onderweg, de brief verder lezend, met 't aan ’r hand bungelend schaaltje, wist ze niet hoe ze 'r mee an most. In elk geval kon ze 't eten rustig brengen, omdat Kobus niet thuis was. *t Beste was 'r met vader over te spreken. Koboes ver-liebt.... Koboes .... Koboes met zijn Glatze en die dikke vienger ....

Tante Toos keek met de vriendelijkheid van 'n vrouw, die 't nieuwe kostuum van 'n andere vrouw taxeert, naar ^ft van vet druipend servetje, toen Friedel 't schaaltje ontknoopte. Ze kwam weer op dreef na 't languit rusten.

„Dank je, kind," zei ze, terwijl de uienlucht 'r tegensloeg ■— alles deeën die Duitsers met uien ■—-maar 'r van proeven kon ze niet — wie maakte ’r in Godsnaam haaschee van longen ? . . . Om 't uur van je dood te verhaasten I . . .

„Het Ko jou 'n brief geschreven ?"

„Mij, nee," jokte 't meisje, en ze kreeg 'r weer 'n kleur bij.

Toen dacht de moeder verdrietig : ze houdt van 'm ■— anders zou ze niet zó liegen, dat je ^;t an 'r ziet.

Koert, die gauw z’n haar geborsteld en z’n handen gewassen had, zei met 'n hese fluisterstem,

207