Vuurvlindertje

bekeek met nog meer onfatsoenlijke woorden —-dat klad van de liefdesbrief, met de hobbelige slotzin : „Uw geëerd en geliefd antwoord ten spoedigste wachtend, tekent zich . . . maakte voor goed 'n eind aan de vriendschap met de judas-onderkruiper, die de overgrootvader van Friedel had kennen wezen. Hij stond niet meer uit z'n bed op. Al schreef de dokter honderd drankies voor : hij zou zich vast en stellig laten doodhongeren, en hoe eerder ze 'm na 't Ziekenhuis brachten, hoe eerder-ie van de slaapgenoot, de laaghartige kerel met de kale knikker, af was ....

Wanneer Kobus minder met z'n eigen gedach- ⁴ ten bezig geweest was, toen-ie in schafttijd z'n praatje was wezen maken, zou-ie de vernietigende minachting in de ogen van de jongen opgelet hebben.

Bij drieën werd 'r gescheld, holderdebolde Leentje, die de vaten met warm en koud water gespoeld had, met 'n brief de trap op naar tante Toos, die 'r 'n nieuwe hartklopping van kreeg en gehaast 'r bril opzette om te zien an wie-ie geadresseerd was. ’t W^ras geen brief, enkel 'n circulaire in enveloppe, zonder adres, van 'n modemagazijn — allemaal juffrouwen in d'r onderlijfje, met buste-houders en blote armen.

,,W"at was dat ?” vroeg Koert, toen ze bij hem binnenkeek.

,,Je het mijn gebakken aarpels tóch laten staan, spook van 'n merakel !” schold ze : „en nou zei je ’t niet weten, enne je krijgt ^;m niet te zien .... Da’s je straf . . .

Toen probeerde Koert ’t, ziek van nieuwsgierigheid bij tante Toos, maar hoe-ie met z’n stem als

204